Imnul dragostei
1 Dacă aş vorbi în limbile oamenilor
şi ale îngerilor,
dar dragoste nu am,
sunt doar aramă care sună
sau un chimval zăngănitor.
2 Chiar de-aş avea şi darul profeţiei
şi aş cunoaşte toate tainele şi toată cunoştinţa,
de aş avea toată credinţa
încât să mut din loc şi munţii,
dar dragoste nu am,
nimic nu sunt.
3 Chiar de mi-aş împărţi toată averea
şi trupul meu dacă l-aş da
să fie ars ,
dar dragoste nu am,
nu-mi foloseşte la nimic.
4 Căci dragostea rabdă-ndelung,
ea se milostiveşte;
dragostea nu pizmuieşte,
nu se făleşte, nu se mândreşte.
5 Nu e fără cuviinţă,
nu caută câştigul său,
ea nu se mânie
şi nici nu se gândeşte la rău,
6 ea nu se bucură de nedreptate,
ci dragostea se bucură de adevăr.
7 Toate le-ndură, toate le crede,
toate le nădăjduieşte, toate le rabdă.
8 Dragostea nu piere niciodată.
Cât despre profeţii, vor înceta,
iar limbile – vor amuţi,
cunoaşterea se va sfârşi.
9 Căci noi cunoaştem doar în parte
şi profeţim „în parte”.
10 Când va veni însă ce e desăvârşit,
ce este doar „în parte” se va sfârşi.
11 Pe când eram copil,
vorbeam ca un copil,
gândeam ca un copil,
şi judecam ca un copil;
când am ajuns bărbat,
am încheiat
purtarea de copil.
12 Acum vedem ca prin oglindă,
în chip nedesluşit,
dar vom vedea odată faţă către faţă.
Acum cunosc numai în parte,
atunci voi cunoaşte deplin,
aşa cum şi eu am fost
pe deplin cunoscut.
13 Acum rămân acestea trei:
credinţa, nădejdea şi dragostea.
Dar cea mai mare dintre ele
e dragostea.
المحبة
1 لَو تَكَلّمتُ بِلُغاتِ النّاسِ والملائِكَةِ، ولا مَحبّةَ عِندي، فما أنا إلاّ نُحاسٌ يَطِنّ أو صَنْجٌ يَرِنّ.
2 ولَو وهَبَني اللهُ النُبوّةَ وكُنتُ عارِفًا كُلّ سِرّ وكُلّ عِلمٍ، وليَ الإيمانُ الكامِلُ أنقُلُ بِه الجِبالَ، ولا مَحبّةَ عِندي، فما أنا بِشَيءٍ.
3 ولَو فَــرّقْتُ جميعَ أموالي وسَلّمْتُ جَسَدي حتى أفتَخِرَ، ولا مَحبّةَ عِندي، فما يَنفَعُني شيءٌ.
4 المَحبّةُ تَصبِرُ وتَرفُقُ، المَحبّةُ لا تَعرِفُ الحَسَدَ ولا التَفاخُرَ ولا الكِبرِياءَ.
5 المَحبّةُ لا تُسيءُ التّصَرّفَ، ولا تَطلُبُ مَنفعَتَها، ولا تَحتَدّ ولا تَظُنّ السّوءَ.
6 المَحبّةُ لا تَفرَحُ بِالظّلمِ، بَلْ تَفرَحُ بالحَقّ.
7 المَحبّةُ تَصفَحُ عَنْ كُلّ شيءٍ، وتُصَدّقُ كُلّ شيءٍ، وتَرجو كُلّ شيءٍ، وتَصبِرُ على كُلّ شيءٍ.
8 المَحبّةُ لا تَزولُ أبَدًا. أمّا النّبوّاتُ فتَبطُلُ والتّكَلّمُ بِلُغاتٍ ينتَهي. والمَعرِفَةُ أيضًا تَبطُلُ، 9 لأنّ مَعرِفَتَنا ناقِصَةٌ ونُبوّاتِنا ناقِصةٌ. 10 فمَتى جاءَ الكامِلُ زالَ الناقصُ.
11 لمّا كُنتُ طِفلاً، كَطِفلٍ كُنتُ أتكَلّمُ وكَطِفلٍ كُنتُ أُدرِكُ، وكَطِفلٍ كُنتُ أُفَكّرُ، ولمّا صِرْتُ رَجُلاً، تَركْتُ ما هوَ لِلطّفلِ. 12 وما نَراهُ اليومَ هوَ صُورةٌ باهِتَةٌ في مِرآةٍ، وأمّا في ذلِكَ اليومِ فسَنَرى وَجهًا لِوَجهٍ. واليومَ أعرِفُ بَعضَ المَعرِفَةِ، وأمّا في ذلِكَ اليومِ فسَتكونُ مَعرِفَتي كامِلَةً كمَعرِفَةِ اللهِ لي.
13 والآنَ يَبقى الإيمانُ والرّجاءُ والمَحبّةُ، وأعظَمُ هذِهِ الثّلاثَةِ هيَ المَحبّةُ.
